kłącza

Ziołolecznictwo, a kłącza Tataraku zwyczajnego.

Szanowni Państwo. Od kilku dni prowadzimy cykl audycji związanych z ziołolecznictwem. W ostatniej audycji rozmawialiśmy o właściwościach Dziurawca pospolitego. Dzisiaj zajmiemy się Tatarakiem zwyczajnym. Roślina ta pochodzi z Azji. Do Polski została sprowadzona przez Tatarów. Tatarak zwyczajny najczęściej można spotkać nad brzegami jezior, stawów, a także nad brzegami wolno płynących rzek.

Ze względów ziołolecznictwa najważniejsze jednak są kłącza tej rośliny. W kłączach tataraku znajduje się olejek eteryczny, którego głównym składnikiem są związki seskwiterpenowe. Ponadto w tataraku znaleźć można tak zwane związki gorzkie, garbniki, aminy, węglowodany, kwasy organiczne i sole mineralne. Kłącza tataraku wydobywa się wiosną lub jesienią. Po umyciu można je suszyć w specjalnie do tego przygotowanych suszarniach. Po wysuszeniu należy je przechowywać w szczelnie zamkniętych naczyniach i chronić przed światłem. Kłącza tataraku pobudzają aktywność przewodu pokarmowego, zwiększając wydzielanie soku żołądkowego, przyspieszają trawienie i przyswajanie pokarmów. Olejki eteryczne i substancje gorzkie z kłączy tataraku zwiększają produkcję żółci przez wątrobę, a także zwiększają wytwarzanie moczu przez nerki. Ponadto kłącza tataraku zwyczajnego łagodzą objawy bólów i kolek.. Tatarak zawiera również substancje bakteriobójcze, co jest korzystne w przypadkach nadmiernej fermentacji w jelitach. Kłącza Tataraku wykorzystywane są również w leczeniu: stanów zapalnych dziąseł, bólów zębów, stanów zapalnych jamy ustnej i gardła oraz choroby wrzodowej. Kłącze tataraku może być używane do żucia przy bólach zębów.

Odwary z tataraku należy używać w przypadkach łupieżu do wcierania w skórę głowy. To najważniejsze informacje, z którymi chcieliśmy Państwa dzisiaj zapoznać. Zapraszamy teraz do krótkiej dyskusji na antenie naszego programu.